Sprawdź miejsca, gdzie kręcono filmy

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Syberiada polska

Data publikacji: 2013-01-29

Jedna z największych produkcji ostatnich lat, która z epickim rozmachem opowiada przejmującą historię Polaków deportowanych w latach 40. na Syberię. Pierwszy polski film zrealizowany w majestatycznych i surowych syberyjskich warunkach.

Dramatyczne losy Jana Doliny (Adam Woronowicz), jego żony (Urszula Grabowska) i dzieci, którzy - po wkroczeniu Armii Czerwonej na ziemie polskie - zostają wywiezieni na Syberię, gdzie muszą stawić czoło NKWD, nieludzkim warunkom sowieckiego łagru i bezlitosnej naturze. Ich jedyną bronią są miłość, odwaga i nadzieja…

„Syberiada polska" to powrót Janusza Zaorskiego do kina historycznego, które przyniosło mu największe sukcesy międzynarodowe (Srebrny Niedźwiedź MFF w Berlinie za „Matkę Królów”, Grand Prix MFF w Locarno za „Jezioro Bodeńskie”).

W obsadzie spotkali się znakomici aktorzy kilku generacji. Między innymi: Adam Woronowicz, Jan Peszek, Sonia Bohosiewicz, Urszula Grabowska oraz Natalia Rybicka. Wspierają ich aktorzy ukraińscy - między innymi znany z produkcji Petera Weira „Niepokonani” Igor Gniezdilow, a także Andrii Zhurba i Valeria Guliaewa.

Autorem imponujących dekoracji jest wybitny scenograf Janusz Sosnowski , który w skali 1:1 zrekonstruował syberyjski obóz Kalucze. Muzykę skomponował Krzesimir Dębski.


OD REŻYSERA

Moim marzeniem i wielkim wyzwaniem była realizacja filmu o losach Polaków deportowanych przez radzieckie NKWD w roku 1940 na Syberię.

„Syberiada polska”, wielokrotnie nagradzana książka Zbigniewa Domino, opowiada dzieje Polaków dotkniętych przez stalinizm bezprecedensowymi na tak wielką skalę, pierwszymi w dziejach współczesnej Europy, czystkami etnicznymi. Ale nie tylko. Autor z rzadką wrażliwością maluje w powieści symbiozę Polaków z ludźmi różnych narodowości: Żydami polskimi, Ukraińcami, Rosjanami, Buriatami i Czeczenami. Znaczna część akcji powieści poświęcona jest ich współdziałaniu, wspomaganiu w łączącym ich nieszczęściu.

W historycznym planie pokazuje także, w jaki sposób wpływała na losy bohaterów polityka. Współdziałanie przeciw Polsce Hitlera i Stalina udokumentowane paktem Ribentrop - Mołotow a później wojna radziecko-niemiecka. Poszanowanie ludzi, niezależnie od ich pochodzenia i narodowości, jest dodatkowym walorem „Syberiady polskiej”.

Sensacyjna fabuła, pełne dramaturgii sylwetki i uniwersalne losy głównych bohaterów dały szansę na zbudowanie ważnej wypowiedzi o losach Polaków i ludzi innych narodowości w czasie strasznym, którego zwłaszcza dzisiaj zapomnieć nie wolno. „Syberiada polska” to przymusowa wywózka na Sybir, trwająca kilka tygodni podróż w bydlęcych wagonach, syberyjskie, wojenne i obce realia, bez widoków na powrót do Polski. Losy bohaterów których wyniszcza głód, śmiertelny mróz i tyfus, terror i intrygi NKWD. Odwaga jednych pozwala zrozumieć jaką cenę płacono za patriotyzm; inni - zastraszeni i złamani godzą się na zdradę i donosicielstwo. Jest w tym obcym, dalekim świecie obecna i miłość i śmierć. Przesiedleni mieszkańcy Czerwonego Jaru starają się być razem, ale jest ich coraz mniej. Wszystko to rozgrywa się na tle bezbrzeżnej, surowej tajgi i toczącej się w oddali światowej wojny. Życie, dopóki trwa, nie wyzbywa się swoich praw nawet w ekstremalnych warunkach. Ale jak stawić czoła najstraszliwszemu wrogowi, którym jest głód? A gdy nadejdzie koniec wojny i czas powrotu gdzie znaleźć swoją wymarzoną Polskę?

Jestem przekonany, że film o tak uniwersalnie zarysowanej fabule, zrealizowany międzynarodowymi siłami artystycznymi, zainteresuje również widzów na świecie.
Janusz Zaorski

PRODUKCJA

„Syberiada polska” to nie tylko ważne przedsięwzięcie artystyczne, ale przede wszystkim kolosalna, trudna historyczna produkcja, mająca na celu realistyczne odwzorowanie czasów II Wojny Światowej i sześcioletnich zmagań ze srogą przyrodą Syberii. Realizacja filmu zajęła 48 dni zdjęciowych, rozciągniętych na cztery pory roku, pomiędzy styczniem 2010 a lipcem 2011. Ekipa liczyła 100 filmowców, choć zdarzały się dni, kiedy na planie pracowało 250 osób.

Większość zdjęć nakręcono w Polsce: na zalewie w Bielinku koło Cedyni, w Sanoku, Chabówce, lasach pod Nowym Targiem, Sierpcu, Drewnicy i okolicach Celestynowa - gdzie w Ponurzycy, w samym środku lasu, przy użyciu blisko 480 metrów sześciennych drewna powstał obóz Kalucze, miejsce zsyłki bohaterów. Dekoracje, zaprojektowane przez wybitnego scenografa Janusza Sosnowskiego i wybudowane przez rodowitych górali w skali 1:1, są jednym z największych przedsięwzięć filmowych, jakich podjęto się w Polsce w ostatnich latach.

Wiarygodności imponującej inscenizacji dodają zdjęcia wykonane na dzikiej i niebezpiecznej Syberii, gdzie ekipa filmowa udała się, by nakręcić najważniejsze sceny plenerowe (między innymi w zabytkowym, drewnianym kwartale Krasnojarska, na zamarzniętym Biriusinskim Zaliwie na Jeniseju i w starej syberyjskiej wsi Barabanow), oddające rozmach i grozę tamtejszej przyrody. Sama realizacja zdjęć na Syberii (była to pierwsza w dziejach polskiej produkcji filmowej praca ekipy filmu fabularnego na Syberii) wymagała wielomiesięcznych przygotowań.
Spektakularne ujęcia z powietrza wykonano przy użyciu motolotni.